ALBANIA CZĘŚĆ V – CO WIDZIAŁAM

To był ośmiodniowy pobyt, ale program niezbyt naszpikowany . Mieliśmy sporo czasu wolnego, ale może dobrze, bo potrzebna była regeneracja sił. Tam jest wszędzie pod górkę. Niepokoiła mnie perspektywa podejścia do zamku Lekursi, ale niepotrzebnie, bo autokar podjechał na samo wzgórze. Kierowca był wyjątkowo profesjonalny.

Zamek zbudowany w XVI wieku, ale obecnie tylko ruiny, które ogląda się z zewnątrz.

Atrakcją jest widok na miasto Saranda.

i robi się pamiątkowe zdjęcia. Odbywa się to szybko, bo następne wycieczki depczą po piętach, a nie ma miejsca dla osób z dwóch autokarów.

Stamtąd pojechaliśmy na promenadę w Sarandzie i miejski bazar owocowo-warzywny u jej wylotu, o którym wspomniałam w poprzednim wpisie, wiec teraz tylko foto z tamtej promenady.

Kolejnym punktem programu były Meteory. Jechaliśmy górską drogą przez pogranicze albańsko-greckie ponad godzinę do przejścia w Kakavija., a potem ok 3 godzin przez Grecję. Bardzo mnie to cieszyło, bo w tym jednym wyjeździe mogłam zobaczyć też fragment innego kraju. Zachwycające skaliste góry i fantastyczne serpentyny wąskie z ostrymi zakrętami blisko siebie.

Do Meteorów dotarliśmy tuż przed zamknięciem, więc w pośpiechu, z ogromnym trudem pokonałam 140 stromych kamiennych schodów klasztoru Warłama, uczepionego skały. Wchodziliśmy bez odpoczynku, bo nie ma gdzie się zatrzymać. Licząc od autobusu, to nawet prawie 200, czyli jak wejście na 8-11 piętro bloku. Dla osoby w moim wieku z wysokim ciśnieniem, to prawie zabójstwo, ale nikt mnie nie uprzedził, że będzie trudno. Miałam wrażenie , że serce wyskoczy mi uszami, a bol rozsadzał klatkę, ale jakoś przeżyłam.

W tym klasztorze zachowała się wieża z wyciągiem zewnętrznym dla ludzi i zaopatrzenia, ale niewiele jest tam do oglądania. Trzy małe pomieszczenia. Jedno z nich całe wypełnione ikonami. Zdjęć nie wolno robić, więc nie mam, tylko jedno z pierwszej sali.

Kolejny punk programu to kamienne miasteczko Gjirokastra, wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Stary Bazar, brukowane uliczki pnące się w górę, a nad nim zawieszony monumentalny zamek.

Ogląda się go tylko z miasteczka, a w miasteczku stragany, więc 3 godziny wolnego to zdecydowanie za dużo.

I to chyba wszystko. Największy zachwyt pozostał po przejazdach górami. Tajemnicze, potężne kryją w sobie historię narodzin Ziemi. Pną się pod niebo serpentynami sięgając chmur, a skały za oknem autobusu tak blisko, że wystarczy sięgnąć ręką. Te widoki mam na zawsze w sercu i kiedy zasypiam, to w wyobraźni jestem właśnie tam, na potężnych górskich pasmach Półwyspu Bałkańskiego.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *