foto z arch. Anna Kulesz
Jest karnawał, więc nie odmówię sobie tańca, choćby sztucznie wygenerowanego. AI spełnia moje marzenia, wypełnia luki w życiu i dostarcza radości, kiedy w realu nie zawsze można ją osiągnąć. Żeby tak jeszcze przenosiła w miejsca, których nie widziałam, a z moją pasją podróżowania chciałabym zobaczyć . Nie wątpię, że do tego dojdzie, ale potrzebny czas.
Jaki pierwszy dzień Nowego Roku, taki rok kolejny. Bajki? Oczywiście, ale tego dnia warto w nie uwierzyć i oderwać się od bardzo trudnego dzisiaj życia. Jest niebezpiecznie , jak nigdy, jest drogo, jak dawno nie było, jest agresywnie, jest niepewnie, a do tego krótkie zimne dni, dlatego warto uprzyjemniać sobie życie tym co sprawia radość. Ja piszę wiersze i puszczam wodze fantazji.
marzenie sułtanki
Anna Kulesz
nazywaj mnie swoim światłem
księżycem w którego blasku
dotykać będziesz moich ust
niech słowa jak jedwab
otulą nas zapachem ambry
a moje imię niech będzie szeptem
między wersami
zanim ciała dotkną twoje dłonie
pisz mnie i myl się we mnie
nim poezja osiągnie doskonałość
chcę być słuchaczką
nie bohaterką legendy
zatrzymajmy się w półcieniu pragnienia
gdzie wersy cichną
tłumione miękkością zasłon
i przenikają powietrze
jak dym palonej ambry
gdzie słowa wiersza
płyną jak zapach róży
po marmurze pałacu
trwajmy w pragnieniu
aż słowo stanie się poezją
wyszeptane między oddechem a ciszą
zanim utrwali je atrament
fot. arch. Anna Kulesz
Zbliża się Wigilia i pewnie dlatego moje myśli pobiegły do „Tak być mogło…”, czyli do opowiadania wigilijnego Bartłomieja Wagnera. W oparciu o biblijne zapisy powstała opowieść z fikcyjnymi postaciami, która była inspiracją do napisania „Słowianki”.
Tę wigilijną opowieść też ilustrowałam, ale treść pozostała bez zmian, czyli tak jak napisał ją Autor. Ja próbowałam wyrazić ją w rysunkach.
