Kawa w Albanii jest wszechobecna od rana do nocy. To najważniejszy napój. Jest tania, a czy ma jakiś szczególny smak? dla mnie, nie. To raczej tradycja nadała jej znaczenie. Przy niej spotyka się rodzina, przyjaciele, przy niej załatwia się ważne sprawy, interesy. Celebruje się napój i spotkanie. Można powiedzieć, że pełni funkcję instytucji państwowej, jest rytuałem, podstawą społecznego życia. Porównuje się ją nawet, w pewnym sensie, do religii i podobno dziesięć filiżanek dziennie, to norma.
My jesteśmy przyzwyczajeni do picia jej niemalże w biegu, traktujemy jak przystanek, przerywnik w zajęciach, podtrzymanie energii, a w Albanii pije się ją w innym celu, jak juz wspomniałam i ma to trwać jak najdłużej. Odmowa zaproszenia nie jest dobrze widziana i zawsze płaci ten, kto zaprasza. My wypiliśmy, jak zwykle, w biegu, popijając deser, który nie zaskoczył. Był to nasączony syropem chlebek na dnie pucharu, na nim budyń jak z PRL, bo chyba na wodzie i pierzynka z bitej śmietany.

Życie w Albanii toczy się chyba wolniej, niż u nas. Wydaje się, że ludzie są spokojniejsi, bardzo sympatyczni, grzeczni, choć nie wylewni. Niestety bariera językowa ogromna. Albański nie jest podobny do żadnego języka. Mieszkańcy znają tylko swój, a angielski wyjątki. Chcąc się porozumieć mówiliśmy jakieś jedno znane słowo po polsku i angielsku, każdy kręcił głową po swojemu, czyli oni odwrotnie niż my i rozmowa kończyła się zwykle śmiechem i machnięciem ręką. Zdarzało mi się w sklepach, a nawet na promenadzie

że zapytano mnie, czy „polaka”. Ciekawe skąd skojarzenie, bo ja raczej nie mam urody typowo słowiańskiej. Chwila rozmowy z użyciem rąk i uśmiechu musiała wystarczyć, ale odnoszę wrażenie, że nas po prostu lubią 😉
W Albanii ciągle ważny jest człowiek. Jest duży szacunek do ludzi starszych, do rodziny, do kobiet. Niewyobrażalne jest zakłócanie spokoju domowego. Dom i rodzina to świętość, której nikt nie ma prawa zakłócać. Nie wolno nikomu mówić źle o swojej, ani innej rodzinie. Jeśli zachowuje się te zasady, to kraj jest bardzo bezpieczny. Podobno policja działa perfekcyjnie, cokolwiek to znaczy.
Chodziłam sporo sama bez żadnych obaw, nawet w miejscach, gdzie nie było nikogo. A nie było, bo październik to już czas po sezonie.
Tylko na Targu miejskim w Sarandzie, gdzie zajechaliśmy, był większy ruch. W butelkach plastikowych rakija, oliwa nie tylko z oliwek, miody o smakach tamtejszych owoców, zioła, warzywa świeże, różne herbaty, ale i na sznurach wiszące suszone figi, jak i prasowane owoce. Jakoś nic nie wybrałam.


Było ciekawie, ciepło, słońce opalało bezboleśnie od razu na brąz i to mi się bardzo, bardzo podobało. Spacery nad Morzem Jońskim, w ciszy, na powstającej dopiero promenadzie będę bardzo mile wspominała.









