To był ośmiodniowy pobyt włączając dojazd, ale program niezbyt bogaty . Mieliśmy sporo czasu wolnego, czego specjalnie nie lubię, ale może dobrze, bo potrzebna była regeneracja sił. W Albanii jest wszędzie pod górkę i zmęczenie się odczuwa. Niepokoiła mnie perspektywa pokonania schodów w Meteorach i podejścia do zamku Lekursi, ale niepotrzebnie, bo autokar podjechał pod samo wzgórze zamkowe. Kierowca był wyjątkowo profesjonalny. Tę drogę większymi samochodami pokonują tylko najlepsi.
Zamek zbudowany w XVI wieku, ale obecnie tylko ruiny, które ogląda się z zewnątrz, a

atrakcją jest widok na miasto Saranda. I na tle tego widoku turyści robią sobie fotki. Trzeba się

spieszyć, bo następne wycieczki depczą po piętach, ze względu na niewiele miejsca.

Stamtąd pojechaliśmy na promenadę w Sarandzie i miejski bazar owocowo-warzywny u jej wylotu. O nim wspomniałam w poprzednim wpisie, więc teraz tylko foto z promenady. Tak, takie widoki na pocztówkach i w folderach wyzwalały we mnie ogromną ochotę pobycia, choć raz, wśród palm. I marzenie się spełniło. Czy Turcja też się tak kiedyś zrealizuje…

Kolejnym punktem programu były Meteory,

więc trzeba było udać się do Grecji. Jechaliśmy górską drogą przez pogranicze albańsko-greckie ponad godzinę do przejścia w Kakavija, a potem ok 3 godzin przez Grecję. Zachwycające skaliste góry i fantastyczne serpentyny wąskie, niebezpieczne z zakrętami nawracającymi jak agrafka i blisko siebie. Czułam się jak w fotelu bujanym.
Do Meteorów dotarliśmy tuż przed zamknięciem, więc w pośpiechu wspinaliśmy się, z ogromnym trudem pokonując 140 stromych kamiennych i wysokich stopni klasztoru Warłama, malowniczo uczepionego skały. Nie było czasu, ani miejsca na odpoczynek. Licząc od autobusu, podawana jest ilość 195 stopni, czyli jak wysokość 8-11 piętra bloku. Dla seniorów z wysokim ciśnieniem, to prawie zabójstwo i gdybym miała wcześniejszą informację, to na pewno nie zdecydowałabym się na podejście, ale nie wiedziałam. Czułam, że serce chce mi wyskoczyć uszami, a ból rozsadzał klatkę. Na szczęście , tym razem, przeżyłam.

W klasztorze zachowała się wieża z wyciągiem zewnętrznym dla ludzi i zaopatrzenia, a ogląda się tylko trzy małe pomieszczenia. Jedno z nich to świątynia Wszystkich Świętych ze sztuką postbizantyjską z roku 1548 greckiego twórcy Frangosa Katelanosa. Freski i ikony przedstawiają sceny z życia Chrystusa, świętych i dramatyczne wizje Sądu Ostatecznego. Zdjęć nie wolno robić, więc nie mam, ale w biegu zrobiłam tylko jedno z pierwszej sali.

Kolejny punk programu to kamienne miasteczko Gjirokastra, wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Stary Bazar, brukowane uliczki pnące się w górę, a nad mistem zawieszony monumentalny zamek.

Ogląda się go tylko z miasteczka, a w miasteczku stragany, więc 3 godziny wolnego to zdecydowanie za dużo.

I to chyba wszystko. Największy zachwyt pozostał po przejazdach górami. Tajemnicze, potężne kryją w sobie historię narodzin Ziemi. Pną się pod niebo serpentynami sięgając chmur, a skały za oknem autobusu tak blisko, że wystarczy sięgnąć ręką. Te widoki mam ciągle w sercu i kiedy zasypiam, to w wyobraźni jestem właśnie tam, na potężnych górskich pasmach Półwyspu Bałkańskiego.










