saniami w przyszłość
Anna Kulesz

a może byśmy tak pomknęli 
saniami w przyszłość
przez zaspy śniegu
pod których bielą
nikną przeszkody 
kopyta końskie 
uczą się szeptu

a może byśmy tak oddechem
ogrzali wychłodzone ręce
spojrzeli razem
w jedną stronę
poluzowali
napięte lejce

a może droga już niedaleka
za tym zakrętem
w pogodne jutro
gdzie niedomówień
lody się topią
a zaspy smutku
rozprasza uśmiech

a może dzwonki w uprzęży koni
ogłoszą podróż nową otwartą
w śniegu i mrozie
bez map i planów
sami będziemy
dla siebie kompasem