saniami w przyszłość
Anna Kulesz

a może byśmy tak pomknęli 
saniami w przyszłość
przez zaspy śniegu
pod których bielą nikną przeszkody 
kopyta końskie uczą się szeptu

a może byśmy tak oddechem
ogrzali wychłodzone ręce
spojrzeli razem w jedną stronę
napiętych myśli wstrzymali lejce

a może droga już niedaleka
do skrętu w jutro
gdzie przyszłość pogodna
jak lód się skruszą niedomówienia
noce ogrzeje herbata miodna

a może dzwonki w uprzęży koni
ogłoszą podróż nową otwartą
w śniegu i mrozie
bez map i planów
wzajemnie będziemy dla siebie kompasem