rozstanie
Anna Kulesz
światło rozmywa kontury
dotykanych przez ciebie rzeczy
nie da się zagrać naszej symfonii
która brzmi w pamięci
zniekształcona teraz fałszywą nutą
nasze słowa uśmiechy czułość
są jak zimne szkło
które rozpada się we wspomnieniach
kaleczy marzenia
odrzuca obrazy
próbuję ruszyć wskazówki zegara
które przywarły do tarczy
by wprawione w ruch
zaczęły odmierzać nowy czas
foto z arch. Anna Kulesz
Jest karnawał, więc nie odmówię sobie tańca, choćby sztucznie wygenerowanego. AI spełnia moje marzenia, wypełnia luki w życiu i dostarcza radości, kiedy w realu nie zawsze można je mieć. Żeby tak jeszcze przenosiła w miejsca, których nie widziałam, a z moją pasją podróżowania chciałabym zobaczyć . Nie wątpię, że do tego dojdzie, ale potrzebny czas. Póki co, uprzyjemniam sobie życie czerpiąc z tego, czego nauczyłam się na kursie komputerowym.
Jaki pierwszy dzień Nowego Roku, taki rok kolejny. Bajki? Oczywiście, ale tego dnia warto w nie uwierzyć i oderwać się od bardzo trudnego dzisiaj życia. Jest niebezpiecznie , jak nigdy, jest drogo, jak dawno nie było, jest agresywnie, jest niepewnie, a do tego krótkie zimne dni, dlatego warto uprzyjemniać sobie życie tym co sprawia radość. Ja piszę wiersze i puszczam wodze fantazji.
marzenie sułtanki
Anna Kulesz
nazywaj mnie swoim światłem
księżycem w którego blasku
dotykać będziesz moich ust
niech słowa jak jedwab
otulą nas zapachem ambry
a moje imię niech będzie szeptem
między wersami
zanim dotkną mnie twoje dłonie
pisz mnie i myl się we mnie
nim poezja osiągnie doskonałość
chcę być słuchaczką
nie bohaterką legendy
zatrzymajmy się w półcieniu pragnienia
gdzie wersy cichną
tłumione miękkością zasłon
i przenikają powietrze
jak dym palonych ziół
gdzie słowa wiersza
płyną jak zapach róży
po murach pałacu
trwajmy w pragnieniu
aż słowo stanie się poezją
wyszeptane między oddechem a ciszą
zanim utrwali je atrament
fot. arch. Anna Kulesz